Καθώς όλο και περισσότερα κεκτημένα του εργατικού κινήματος στους τομείς της εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης, όχι απλά αποσύρονται από το νεοφιλελεύθερο κράτος, αλλά θεωρούνται και μη αυτονόητα από την πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος σε μια ηγεμονία του ατομικισμού, στις καλύτερες περιπτώσεις, που οδηγεί σε πρακτικές κοινωνικού αυτοματισμού, ρατσισμού και φασισμού στις χειρότερες, αναδύονται βαλβίδες εκτόνωσης του συστήματος με τη μορφή ηλεκτρονικών εράνων. Τα sites αυτά για ευνόητους λόγους χρησιμοποιούνται περισσότερο στις ΗΠΑ, όπου έχει κανονικοποιηθεί η έκκληση να συγκεντρωθούν ποσά για ιατρικά έξοδα, ακόμη και για έξοδα καθημερινής διαβίωσης.
Στα καθ’ ημάς, όπου κρατάν ακόμη κάποια οχυρά της σοσιαλδημοκρατίας, η πρακτική αυτή χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά, αν και, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε όλο και περισσότερα άτομα να ζητούν βοήθεια προκειμένου να καλύψουν ιατρικά έξοδα για «έξτρα» θεραπείες που δεν καλύπτονται από την ασφάλειά τους. Ιδιαίτερα η πρακτική αυτή έχει αξιοποιηθεί από τρανς άτομα για να καλύψουν το υπέρογκο κόστος των εγχειρήσεων που χρειάζονται. Μάλιστα, το πλαίσιο του αριστερού, κινηματικού, ελευθεριακού, αναρχικού, ακόμη και εναλλακτικού χώρου, έχει καλλιεργήσει και ευνοεί την πρακτική της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, με όποιο τρόπο και περιεχόμενο κάθε φορά, επομένως θα λέγαμε, θεωρητικά, ότι αν και μη συνηθισμένη πρακτική – σε σχέση με τις ΗΠΑ – στην Ελλάδα υπάρχει πιο ευνοϊκό κλίμα για να ευοδωθούν τέτοιου είδους εκκλήσεις.
Μέχρι εδώ όλα καλά, εντός των κανονικών απελπιστικών ορίων. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Τι συμβαίνει όταν συνδυάσουμε, ως σκηνοθέτες, την τρανσφοβία της ευρύτερης κοινωνίας, την τρανσφοβία εντός της λοατκι+ κοινότητας, την εξουσιαστική δομή των λίγων διαθέσιμων θεσμικών υπηρεσιών, και κυρίως αν αναλογιστούμε το πολιτισμικό κεφάλαιο που πρέπει να φέρει το αιτούν άτομο προκειμένου να πλοηγηθεί σε αυτόν τον δαίδαλο και να το εξαργυρώσει, εν τέλει σε μερικά χιλιάδες ευρώ;
Προκειμένου να γίνει αισθητό το πόσα επίπεδα έχει η κατάσταση θα χρειαστεί μια παρέκβαση στις βικτωριανές έννοιες που έχτισαν την βάση της σημερινής μας κατανόησης γύρω από τη φάση «χρειάζομαι αυτό και ζητάω χρήματα γιατί δεν έχω να το πληρώσω», δυστυχώς ακόμη και εντός των πιο ράντικαλ κύκλων (approved by berlin stamp).
Καθώς η νεωτερικότητα εδραιώνεται στην δυτική Ευρώπη, με βασικούς της άξονες τον καπιταλισμό και τον προτεσταντισμό, μετασχηματίζει τις προνεωτερικές, μεσαιωνικές θρησκευτικές αξίες σε σχέση με την φτώχεια και την ελεημοσύνη προκειμένου να τις εντάξει αρμονικά στο νέο της σύστημα αξιών. Με την πάροδο των χρόνων σχηματίζεται ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα φιλανθρωπίας, το οποίο στοχεύει να απαλύνει τις επιπτώσεις του καπιταλισμού στα κατώτερα στρώματα, και ειδικά σε ευάλωτες για το σύστημα αυτό ομάδες όπως χήρες, ορφανά, ηλικιωμένα, άρρωστα, ανάπηρα και άλλα περιθωριοποιημένα άτομα. Η φιλανθρωπία έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: είναι από τα πάνω προς τα κάτω με διπλή έννοια, δηλαδή από την αστική τάξη στο προλεταριάτο, αλλά δίδεται και με «σειρά προτεραιότητας» σε αυτά τα σώματα που σύμφωνα με την χριστιανική – δαρβινική ηθική της εποχής το αξίζουν περισσότερο.
Φάστ φόργουαρντ στο σήμερα, τα βαθιά ριζωμένα αυτά κριτήρια προτεραιότητας μέσα από το φακό της cisετεροπατριαρχίας μεταφράζονται σε μη συνεισφορά στα διάφορα crowdfundings τρανς ατόμων. Θεωρείται, σε γενικές γραμμές, ότι πρόκειται για πολυτελείς κοσμητικές χειρουργικές επεμβάσεις, για τις οποίες – πόσο μάλλον αν δεν τις πληρώσουν τα ίδια – τα τρανς άτομα μπορούν, και οφείλουν αδιαμαρτύρητα, να περιμένουν χρόνια και χρόνια.
Στην πραγματικότητα φυσικά, και δεδομένου του ότι η βιωμένη πραγματικότητα του τρανσνες είναι ένα φάσμα και όχι μια μονολιθική κατηγορία, όλα αυτά που κάθε άτομο ονομάζει transition είναι όχι μόνο η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και την επιβίωση, αλλά πολλές φορές ανάμεσα στην επιβίωση και την δολοφονία.
Οκ πάνω κάτω έστω και επιφανειακά αυτά τα ξέρουμε, και έχουμε κάνει και το performative allyship μας δυο τρεις φορές, δεν είμαστε και καινούργιες, εξάλλου τι να κάνουμε όταν είμαστε φτωχές και όλα κοστίζουν τόσες χιλιάδες ευρώ; Σωστά;
ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΨΩΡΟSHARE ΤΖΑΣΤΙΝ
Εχεμ
Αρχικά να εξηγήσω τον τίτλο.
Πριν από λίγο καιρό ο γκόμενος μου αποφάσισε με τη βοήθεια των φίλων μας να ξεκινήσει μια καμπάνια χρηματοδότησης του top surgery του, την οποία θα βρείτε στο πιο κάτω link. Γράφουμε, λοιπόν, όσο πιο μαρκετίστικα μπορούμε ένα κειμενάκι, και αρχίζουμε τις κοινοποιήσεις. Ο ίδιος στέλνει το link σε μια γνωστή δημόσια ομάδα του facebook “all trans men know each other”, or rather not, καθώς λαμβάνει μια απάντηση από τον τρανς άντρα διαχειριστή τζαστιν (στο διάλο, τζαστιν), που ούτε λίγο ούτε πολύ αμφισβητεί το ότι ο αιτών είναι τρανς άντρας, με βάση την φωτογραφία που βλέπει(στο λινκ;στο προφίλ;ποτέ δεν μάθαμε), και κάνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ένα gatekeeping τρανσφοβικότατο αλλά και αποικιοκρατικό (γΙαΤι ΔεΝ εΙνΑι Όλα ΣτΑ ΑγΓλΙκΑ),με αποτέλεσμα να πάρει την εύγλωττη απάντηση: στο διάολο, τζάστιν. (ναι με ελληνικά και κόμμα).
Όπως είναι εμφανές η λοατκια+ κοινότητα, εγχώρια και διεθνής, δεν εξαιρείται της τρανσφοβίας, εσωτερικευμένης ή μη. Η εύλογη ίσως απορία σας «μα καλά όλα τα άλλα, γιατί να σε πιστέψει από την άλλη άκρη του κόσμου; Οκ μπορεί να το έθεσε άκομψα αλλά δεν έχει ευθύνη να τσεκάρει αν είναι λετζίτ το λινκ που ανεβάζει;» είναι κομμάτι του προβλήματος. Η καχυποψία, ως πρώτο αντανακλαστικό, απέναντι στο ότι ένα τρανς άτομο ζητάει 6 χιλιάδες ευρώ (παρεμπιπτόντως δεν εννοούμε δώσε και τα 6 εσύ που το διαβάζεις, κατανοητό αυτό έτσι;) είναι η απόρροια της βικτωριανής εκείνης ιδέας που λέγαμε, περί του ποιος «αξίζει» να βοηθηθεί, το οποίο φυσικά καθορίζεται από τις φυσικώς φυσικές και εγγενείς τάσεις της κάθε ομάδας: πώς λέμε ότι είναι ρατσιστικό να σφίγγουμε τις τσάντες μας όταν μπαίνουν στο λεωφορείο μαύρα και καφέ υποκείμενα; Ακριβώς έτσι.
Και έτσι περνάμε στα εγχώρια βραβεία «στο διάολο, τζάστιν», το πρώτο από τα οποία πάει στο Orlando μπλουμ, καθώς – όπως πληροφορήθηκα προσωπικά – έχουν «μια συγκεκριμένη πολιτική, να γνωρίζουν προσωπικά το άτομο που κάνει το αίτημα (δηλαδή ζητά το crowdfunding του να κοινοποιηθεί στη σελίδα τους)». Έτσι κλήθηκα εγώ, από την ψυ μου να επιβεβαιώσω ότι γνωρίζω το άτομο, ώστε να εγγυηθεί (sic) η ίδια στην επιστημονική ομάδα κλπ κλπ.
Οκ τζάστιν.
Από την άλλη όντως το ανέβασαν άμεσα ενώ η εν λόγω ψυ με έπαιρνε τηλ καμιά βδομάδα αλλά εγώ κοιμόμουνα μέχρι τις 7 το βράδυ και let’s be honest I was ghosting her.
Πάνω λοιπόν στο θέμα του «ευχαριστούμε τις δομές που κάνουν έστω με το ζόρι την δουλειά τους», ας δώσουμε το δεύτερο χρυσό «στο διάολο, τζάστιν» στο ΣΥΔ, το οποίο μας έχει κάνει διαβάστηκε εδώ και ένα μήνα σε φάση, κοίτα, ξεκάθαρα δεν έχεις ενδιαφερθεί μέχρι τώρα να γίνεις μέρος της αυλής μου – της μαφίας μου (;) και δεν σε ξέρω ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΥΡΙΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΤΕ, οπότε εννοείτε σε γράφω κανονικότατα γιατί δεν είναι και ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ να σε βοηθήσω, ούτε καν από μόνο μου σαν θεσμός, αλλά όταν μου ζητάς να κοινοποιήσω ένα λινκ ως ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ.
Ούτε η μητέρα τερέζα ήταν Μητέρα Τερέζα, όπως έκαναν γνωστό οι μετααποικιοκρατικές αναγνώσεις της βιογραφίας της, αλλά εσύ φίλη μου το έχεις παρακάνει. Είσαι σκέτο παρακράτος, που λένε διάφορες ανώνυμα γιατί φοβούνται.
Και στην τελική, αυτό σημαίνει το πολιτισμικό κεφάλαιο, να είσαι αρκούντος γνωστό και συμπαθητικό ώστε να επιβιώσεις.
Τώρα άμα έχεις και δικούς σου όρους ζωής, ζήτω που καήκαμε.
Για να το κλείσω κάπου το ρημάδι πριν μου στείλουν καμιά μήνυση, κατανοώ πλήρως και από θέση το να μην έχεις να βάλεις λεφτά σε έναν έρανο, πόσο μάλλον στους εκατοντάδες που μπορεί να βλέπεις καθημερινά στα social media. Αυτό που είναι όμως κομμάτι της προσωπικής δουλειάς που οφείλεις να κάνεις, είναι μια κοινοποίηση. Μπορεί αυτό να φαίνεται περίεργο, αλλά το ίντερνετ είναι – καλώς ή κακώς, μια άλλη συζήτηση – ένα πλήρες κοινωνικό πεδίο στο οποίο επίσης οφείλεις να εξασκήσεις τα αντιρατσιστικά, φεμινιστικά, αντικαπιταλιστικά αντανακλαστικά σου.
Κάνοντας μια κοινοποίηση δεν βοηθάς μόνο αντικειμενικά τον στόχο του εράνου, αναλόγως του πόση απήχηση έχει το προφίλ σου, αλλά δηλώνεις και την θέση σου, ασκείς πολιτική αποζημίωσης, με έναν τρόπο, κάθε φορά που κάνεις share κάποιον έρανο για έξοδα υπεξούσιων ομάδων: trans ως cis, μαύρων ως λευκή, μεταναστών ως ελληνίδα.
Αυτή είναι και η τρομαχτική δυσκολία ανάμεσα στο να έχουμε ένα timeline γεμάτο τέτοιες και παρόμοιες ειδήσεις και να μην μεταφέρουμε καμία από αυτές στο δικό μας. Δεν είναι ουσιαστική συμμαχία, αλλά η επίφαση μιας συμμαχικής στάσης, ένας ακροκεντρισμός.
Trans Ambassador 