queer τέχνη και αντιστάσεις

Σαν δεύτερο επεισόδιο στην συζήτηση που έχω ανοίξει μόνη μου για την τέχνη, θέλω να μιλήσω για την queer(εφ. λοξό) τέχνη ως μορφή αντίστασης. Ας ξεκαθαρίσω και πάλι ότι η θέση από την οποία μιλάω, και επειδή αυτό έχει γίνει καραμέλα (θενξ ακαδημιούλα), η θέση δηλαδή που μου ορίζει τι με ενδιαφέρει και από ποια σκοπιά, είναι αυτή του λοξού υποκειμένου που προσπαθεί προς τον συμπεριληπτικό αναρχικό φεμινισμό.
Και επειδή βαριέμαι τις εισαγωγές, αυτό σημαίνει ότι δεν θα ασχοληθώ με ιστορική περιοδολόγηση και – κυρίως – αξιολόγηση της λοξής τέχνης. Αρχικά δεν έχω τις γνώσεις και δευτερευόντως τα έχουν πει άλλες καλύτερα. Αυτό που με αφορά είναι η τέχνη που υπάρχει γύρω μου σήμερα, και όχι να δικαιολογήσω, και πάλι, τις πράξεις του σήμερα επειδή εντάσσονται σε μια γενεαλογία. Αρκετά πια με την αιτιολόγηση των υπάρξεών μας.
Πριν από μερικές μέρες αφού έχει ανακοινωθεί η υποψηφιότητα της Πάολα με το Μέρα25 δημιουργήθηκε μια εκδήλωση στο φεισμπουκ με τίτλο «συνομιλία με τα περιθώρια του ακραιοκεντρισμού» και συνοδευτικό κείμενο «η γένεση του ρεβενιωτισμού όπως προφήτευσε το ινστιτούτο γκέτε είναι πια βιωμένη συλλογική πραγματικότητα. Σε μια συνομιλία με την πάολα ρεβενιώτη μια μέρα μετα τις 25 του μήνα θα προσπαθήσουμε να χαθούμε στις αντιφάσεις και την αναγκαιότητα του αγιοσκοπισμού. Από τα περιθώρια του φιλελέ κεντρισμού ήρθε ίσως η ώρα οι κουιρ φωνές μας να ακουστούν ακόμα περισσότερο. Δεν σας περιμένουμε γιατί αυτή η κατάσταση δεν είναι παρά μια νοητή κατάληψη αναρχομαγείας του τρανςχαους. Τα λέμε στο δρόμο». Η εκδήλωση λάμβανε χώρα στο αμοκα.
Η αντίδραση του αμοκα ήταν κάλεσμα για να πέσει η εκδήλωση. Προφανώς πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε και έτσι η εκδήλωση έπεσε. Αρκετά από τα άτομα που ενεπλάκησαν σε συζήτηση σε σχόλια διατύπωσαν με διαφορετικούς τρόπους το ίδιο επιχείρημα: μήπως δεν είμαστε αρκετά ευγενικές; μήπως αν είμαστε πιο ευγενικές αυτό που λέμε θα αξίζει περισσότερο; Μήπως δεν είναι σοβαρός τρόπος πολιτικής αυτός;
Τόουν Πόλισινγκ. Για ακόμα μια φορά αυτή είναι η απάντηση, και μάλιστα όχι στην πολιτικά πολιτική και μόνο κριτική, αλλά και σε αυτή με τη μορφή τέχνης. Υποτίθεται ότι το έτζινες είναι βασικό χαρακτηριστικό της πρωτοπορίας που τόσο λατρεύετε στα καλλιτεχνικά και όχι μόνο, όχι;
Και για να μην υπάρχουν απορίες, ας ξαναπούμε πάλι ότι μιλάμε για πράξεις μέσα σε ένα πλέγμα εξουσίας. Το τρόλινγκ, λοιπόν, εδώ γίνεται από τη θέση μια άνεργης τρανς θηλυκότητας, και πολλές φορές στο εν λόγω προφίλ είχαν ξεκαθαριστεί και η θέση αλλά και η πολιτική στόχευση: αναρχοτρανςφεμινιστική προπαγάνδα. Η κριτική απευθυνόταν σε δημόσια πρόσωπα και χώρους , αλλά και στην ευρύτερη πολιτική κατάσταση «ενδοκοινοτικά». Οι σχέσεις εξουσίας εδώ είναι ξεκάθαρες, και αν έχω επιλέξει για μιλήσω για κάποια αυτονόητα, για αυτά δεν θα κουραστώ.
Θα προσπαθήσω να πω για μένα ποιο είναι το πυρηνικό κομμάτι της λοξής τέχνης, που την καθιστά ταυτόχρονα μορφή αντίστασης. Η λοξή τέχνη νομίζω κατανοεί την άρρηκτη σύνδεση μορφής και περιεχομένου, οπότε και τα χρησιμοποιεί ως ανταλλάξιμα. Η λοξότητα, επομένως, είναι τόσο περισσότερο εμφανής από όσο ήταν στριμωγμένη σε μια ίσια κανονικιά εισήγηση, με πρόλογο κυρίως θέμα, επίλογο τεκμηρίωση και βιβλιογραφία, και άρα ενοχλεί. Ενοχλεί και γιατί είναι ορατή, αλλά και επειδή απαξιεί. Ο διάλογος με την ισιότητα δεν την αφορά. Δεν προτίθεται να κάτσει να σου εξηγήσει το σκεπτικό της, να σου δώσει χώρο και χρόνο να καταλάβεις τα επιχειρήματά της, να σε πείσει ότι έχει δικαίωμα να υπάρξει. Δεν μπορείς να της απαντήσεις με τους κανονικούς τρόπους που έχεις μάθει. Σε τρολάρει. Κυριολεκτικά. Και για να βάλουμε λίγο βιβλιογραφία, παραφράζοντας τον Μπουρντιέ, αυτή η ενόχληση που νιώθεις είναι η εσωτερικευμένη cisετεροπατριαρχία.